2006/Jan/31

เคยเขียน blog มาแล้วตัวนึงแต่ไม่ค่อยได้เขียนแล้ว เพราะขี้เกียจอย่างร้ายกาจ

เมื่อวานยอมควักกระเป๋าสังเวยความขี้เกียจของตัวเองไป 5600 บาทกับ D-Link G604T เป็น ADSL Modem/Router/Wireless Access Point ตอนที่เขียนอยู่นี้ก็ใช้ notebook เขียนในห้องตัวเอง โย่ว! แต่สัญญาณค่อนข้างอ่อนนะ เพราะวางมันไว้ชั้นล่าง ห้องอยู่ชั้น 10 .... เว่อร์ไปพี่ บ้านมี 2 ชั้นเอง แต่ก็ยังเล่นได้เต็มความเร็ว

แต่มีเรื่องสงสัยอยู่ ... ตอนเรียน lab network มา ได้ความรู้มาว่า ต่อคอมกับ router ต้องใช้สาย cross ... ก็ซื้อสาย cross มา ... แต่มาในกล่องของ routerเค้าให้มาเป็นสายตรง แล้วก็เอาสายตรงเสียบมันก็ใช้ได้ ... เด็กคอมงงเลย มันคงมีวงจรแปลงอยู่ข้างในมั้ง

ตอนนี้รอบบ้านผมมีสัญญาณ wireless แล้วก็ยังไม่ได้ set เรื่องความปลอดภัยอะไรไว้เลย ... ใครอยากใช้ net ฟรีเชิญมาเลยครับ นั่งอยู่ที่สวนหลังบ้านได้สัญญาณมากกว่าผมซะอีกนะ

คุณเชื่อไหม สมัยก่อน แรงขับเคลื่อนทางเทคโนโลยี เกิดจากการดิ้นรนเพื่อความอยู่รอด ....

แต่ปัจจุบัน แรงขับเคลื่อนทางเทคโนโลยีคือ ความขี้เกียจ

นั่นคือข้อความของวันที่ 19 เดือน 9 ปี 2004 ซึ่งเป็นข้อความแรกบน blog แห่งนี้

และนี่ เป็นข้อความของวันนี้ วันที่ 31 เดือน 1 ปี 2006 ซึ่งเป็นข้อความสุดท้าย...

ผ่านอุปสรรคของความขึ้เกียจมามากมายหลายครั้ง

ผ่านการเติบโตของที่แห่งนี้มาหลายยุคสมัย

ผ่านความคิด ผ่านความเห็น ของคนหลายคน ทั้งขาจร และขาประจำ

ผ่านทางแห่งชีวิต ที่เปลี่ยนแปลง มีขึ้นมีลง

จนถึงบัดนี้ เป็นเวลาที่จะหยุดข้อความ ความทรงจำ และทุกอย่างให้หยุดนิ่ง อยู่ ณ สังคมเสมือน ที่อาจจะดีกว่าสังคมจริงด้วยในบางครั้ง

ขอบคุณทุกคนที่เข้ามาเยี่ยมชม ตั้งแต่คนแรก จนถึงคนสุดท้ายเลย ... ขอโทษหลายคนด้วย ที่อุตส่าห์มาแสดงความคิดเห็นเป็นประจำ แต่ผมกลับไม่ค่อยได้ไปแสดงความคิดเห็นที่บ้านของคุณบ้างเลย ... แต่ผมก็อ่านอยู่ตลอดนะ ถึงไม่ได้เปิดเข้ามาอ่านในนี้ แต่อ่านในเวปที่ผมรวบรวม link ของแต่ละคนเอาไว้ ก็มีเป็นสิบๆคนเลยล่ะ

.

.

.

แต่การเขียนของผมมันยังไม่จบ ... ติดตามต่อได้ที่

http://www.seasandsong.com ... ทะเล ... หาดทราย ... และเสียงเพลง

ขอบคุณทุกๆคนที่ติดตามมาตลอดคร๊าบ....

2006/Jan/30

วาเลนไทน์ ...

บางคนเป็นทุกข์ เพราะขาดคนรู้ใจ

บางคนเป็นทุกข์ เพราะเห็นคนอื่นมีความสุข

บางคนเป็นทุกข์ เพราะเป็นวันแห่งความขมขื่น

และอีกหลายเหตุผลของความทุกข์

...

เกิดอะไรขึ้นนะ เราเข้าใจ และมองความรักผิดไปรึเปล่า ความรักถึงได้มอบความทุกข์ให้กับเรา

...

หวังไว้ ว่าวันนั้นน่าจะเป็นวันที่เรามอบความรักให้ซึ่งกันและกัน ไม่ใช่แค่คนรู้ใจ หรือคนที่เราคาดหวัง ... แต่ทั้งคนที่ห่วงเรา คนที่ถูกลืม คนที่บ้าน คนรอบข้าง ฯลฯ ... ความรักนั้นกว้าง และอบอุ่น ... ไม่ใช่แคบ และร้อนแรง

...

"เมื่อคุณพร้อมจะให้ความรัก โดยปราศจากเงื่อนไข เมื่อนั้นความรักจะถูกมอบให้กับคุณ โดยไม่มีเงื่อนไขเช่นกัน" - โปรแกรมเมอร์

2006/Jan/22

4 ปีที่เราเรียนวิศวคอมพิวเตอร์ ความจริงนั้น สิ่งที่เราได้ (และสมควรจะได้) ไม่ใช่การจำได้ว่าแต่ละภาษาต้องเขียนอย่างไร หรือขาของ Microprocesser มีอะไรบ้าง

แต่มันคือ การที่เราสามารถรู้ได้ว่า เมื่อเราต้องทำงานชิ้นหนึ่ง ตามทฤษฎีแล้ว งานนั้นสามารถทำได้หรือไม่ และควรจะใช้หลักการไหนเป็นตัวชี้นำ เป็นตัวจุดประกาย จากนั้นก็ค่อยให้ตำรา และเอกสารอ้างอิง เป็นส่วนเติมเต็ม ให้งานชิ้นนั้น เสร็จสมบูรณ์

และเมื่อนานวันเข้า ประสบการณ์จะเป็นส่วนช่วยอีกแรง ในการทำงานให้เสร็จ แต่ก็ยังปล่อยให้ตำรา และเอกสารอ้างอิง ยังคงหน้าที่ของมันอยู่อย่างสมบูรณ์

- โปรแกรมเมอร์